april
Buiten de ‘kaders’ denken
… dat is de kranten niet gegeven.
Onvoorstelbaar. Te pas en te onpas laten dagbladen horen dat het slecht met ze gaat. Minder lezers. Minder adverteerders. Help! Red ons! Maar – hier hoort een scheldwoord te staan – wat zijn het af en toe ook een stelletje vastgeroeste eigenheimers.
Vandaag heb ik vier rouwadvertenties aangeleverd bij de afdeling ‘familieberichten’. Ik heb ze kant-en-klare pdf’s gegeven, die ze hoppakkee maar in de krant hoeven te laten lopen. Nee hoor: de pdf’s waren weggeschreven met snijtekens. En daar … konden ze niet mee uit de voeten?! Of ik nieuwe bestanden wilde sturen! Beetje vreemd, maar vooruit.
Kwartiertje later. Zelfde vrouw, die ongetwijfeld nooit is verteld dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat met de kranten en nog in het tijdperk leeft dat de krant enige arrogantie mocht vertonen, belde op; lichtelijk geërgerd. Want nu had ik de snijtekens wel weggehaald, maar zat er geen kadertje om de advertenties … En nee meneer, dat konden zij echt niet zelf gaan doen.
Allemachtig zeg, ik geef ook een krant uit. Ik doe voor mijn adverteerders niet anders dan hen wijzen op spelfouten, kadertjes plaatsen, helpen met opmaken. Gewoon: beetje meedenken, zorgen dat de adverteerder een goed gevoel aan je overhoudt. Gaat heel spontaan. Kleine moeite … Maar ja, mijn krant plust dan ook nog steeds.
PS
Het dagblad adverteert ook wel eens in ‘mijn’ krant. Drie keer raden hoe de advertentie wordt aangeleverd: in Word … zonder kader.
Heel herkenbaar!