Ik wil een mailing versturen, vertelde hij me. Ik ben een half jaar geleden gestart als ondernemer, maar het loopt nog niet over met de klanten. Ik begin hem nu zachtjesaan toch wel te knijpen. Er moet iets gebeuren.

Of ik die mailing wilde schrijven?

Een afspraak werd gemaakt. Koffie gedronken. Hij deed zijn verhaal. Ruim twee uur aan een stuk. Een bevlogen man. Die vol ideeën zat.  Maar … niet over hoe hij zijn verhaal overtuigend aan de markt kon vertellen.

Lees verder »

Share this:

Kijk, wij brengen veel tijd door op kantoor. Collega Dré en ik. Dat is het lot van de schrijver en zijn aangever. Hard werken. In een relatief kleine ruimte, afgeschermd van de buitenwereld.

Dan is het zaak om te voorkomen dat je gaat navelstaren. Dat je te veel in je eigen wereldje gaat leven. En je eigen waarheid als uniforme waarheid gaat zien.

Daarom trekken wij er bijvoorbeeld nagenoeg iedere middag op uit. De straat op. De natuur in.

Niet alleen om een frisse neus te halen. Maar ook om anderen te ontmoeten. Andersoortigen. Andersdenkenden.

Dat inspireert. Levert nieuwe ideeën op. Nieuwe contacten. Nieuwe klanten mogelijk ook. En in ieder geval: voer voor tekst.

Iedere dag. In de baas zijn tijd. Meestal een half uur. Ooit drie kwartier.

Even eruit. Om jezelf te laten inspireren door de omgeving en degenen die je daar in ontmoet:

Share this:

… hoe kom ik er vanaf?

Opstarten? Pfoe. Het valt me zwaar. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee ik drie weken terug mijn toetsenbord er van langs gaf zijn verdwenen. De vingers zijn stroef. De duim bijvoorbeeld blijft telkens hangen op de spatiebalk.

In Word verschijnen continu rode cirkeltjes in beeld.

En het ergste: de woorden komen niet meer automatisch opborrelen. Het spontane is er af. Denken en schrijven gaat niet meer synchroon. De creativiteit is weg.

Achtergebleven op de camping? Weggespoeld in zee? Verbrand in het Nederlandse waterzonnetje? Ik weet het niet.

Iemand haar misschien gevonden? Ik ben in week 30 en 31 in Oostkapelle geweest, op camping De Pekelinge. Graag reactie. De eerlijke vinder wacht een leuke beloning.

Share this:

Ik ben een van de meest betrouwbare tekstschrijvers van Nederland. Dat is geen zwets. Niet uit de duim gezogen. Het is wetenschappelijk bewezen. En dus keihard waar.

Het persbericht is de deur uit. De media zullen het ongetwijfeld oppikken. Binnenkort weet iedereen het.

Amerikaans onderzoek heeft namelijk aangetoond dat mannen met een relatief breed gezicht eerder geneigd zijn om anderen te bedriegen. Ze liegen gemiddeld drie keer zo vaak als mannen met een smaller gezicht.

Nu kijk nog maar eens goed naar de foto bovenaan deze website (even voor de goede orde: ik draag inmiddels een andere bril: een fraai, zwart montuur).

Zie je het? Ongetwijfeld. Dat is een van de smalste koppen die je ooit hebt gezien. Zeker van een tekstschrijver. Lieg ik het? Nee hè. Zie je wel. Het bewijs is alweer geleverd.

De resultaten van het experiment zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Proceedings of the Royal Society B. Nu.nl schreef er een bericht over.

Onderzoeker Haselhuhn stelt nog wel dat mensen in het dagelijks leven geen beslissingen moeten nemen op basis van zijn onderzoeksresultaten. Maar ik zeg: wel doen. Zoek je een tekstschrijver, kijk dan vooral (!) naar de breedte van zijn hoofd.

Ik hoor van u.

Share this:

… en ik ben perfect.

Vandaag op de kop af ‘besta’ ik elf jaar.

Dat wil zeggen: elf jaar geleden trok ik ’s morgens de stoute schoenen aan, reed naar de Kamer van Koophandel, schreef me in en was daarmee officieel ondernemer.

De reden dat ik dat deed, kan ik me nog heel goed voor de geest halen. Ik wilde mijn eigen pad uitzetten; mijn eigen baan creëren, zogezegd. Ik wilde vrij zijn. In doen en denken.

Ik wilde meer dan een baas me op dat moment kon bieden. Meer diversiteit. Meer uitdaging. Ik wilde leren. Ik wilde vooruit. Ik wilde zelf op mijn bek gaan, maar ook zelf genieten van de successen.

Dat is gelukt. We zijn elf jaar verder. Elf jaar waarin ik heel gave dingen heb gedaan. Waarin ik leuke, ondernemende mensen heb ontmoet. Waarin ik hun verhalen heb mogen optekenen om door te geven.

Elf jaar. Vandaag op de kop af. Driewerf hoera voor jeroen.

Daar komt nog eens bij: elf is het gekkengetal. Tenminste, zo luidt het gezegde. Waarschijnlijk omdat elf één minder is dan twaalf, dat weer als het getal van perfectie te boek staat. Tenminste, zo schrijft Wikipedia.

Mooi. Ik vind het helemaal geweldig.

Nog één jaar gek doen …. en ik ben perfect.

Share this: