Ik puber.

ikpuberHet mooiste aan mijn vak is eigenlijk niet het schrijven. Het is het ontdekken, het leren, het ontmoeten.

Iedere dag is anders. Andere mensen. Andere gesprekken.

Soms zijn die gesprekken heel amicaal, soms heel zakelijk. Soms zijn de ontmoetingen heel inspirerend, soms redelijk taai. Soms heb je direct een klik met de mensen, soms duurt dat wat langer.

Het mooiste interview dat ik deze week had, is het gesprek met Door Fransen. Zij is redacteur van het boek ‘Ik puber.’, dat aanstaande zaterdag uitkomt, en waarvoor zij samen met Ellen Martens en Mariëtte Wijne 40 jongeren van 15 jaar uit heel Nederland heeft gefotografeerd en gesproken.

“Ooit waren ook wij pubers”, vertelt ze. “Opstandig, eigenwijs, onzeker, vol dromen, enz. Nu zijn we ouders en boeit en frustreert die leeftijd ons tegelijkertijd. Met heimwee kijken we op die leeftijd terug, maar met zorg kijken we naar onze eigen puberende jongeren.”

Het werd een gesprek over opvoeding, over de invloed van je afkomst op je carrière, over je nek durven uitsteken, over je eigen pad durven trekken, enz.

Gaaf. Dat zo’n interview je weer een boost kan geven!

Een tekstschrijver is een creatief. Moet rebels zijn. En rebels blijven. Vind ik. Je mag niet indutten. Nooit. Je moet anders durven denken. Anders durven doen. In iedere opdracht. Vrijer. Losser. Nog verder van de gebaande paden af durven gaan.

Wil je niet verzanden in het geijkte schrijfwerk, wil je je blijven onderscheiden, dan zul je ergens puber moeten blijven.

Mooi toch, dat zo’n gesprek tot zo’n zelfinzicht leidt?!

Het schrijven van het artikel is dan eigenlijk nog maar bijzaak ;-)

 

Schrik niet!

Schrik niet!

Ik ben met zo veel leuke dingen bezig. Voor zo veel mooie klanten. Maar ik heb het nooit nodig gevonden om met mijn werk of met mijn klanten te ‘pronken’. Ik schreef, klanten waren tevreden en nieuwe klanten dienden zich net zo spontaan en net zo vaak aan als een ober op een Brabants feest.

Ik was tevreden. En dat ben ik nog steeds.

En toch ga ik het over een andere boeg gooien met mijn tekstbureau. Dat heb ik afgelopen vakantieweken besloten.

Oh … ik ga niet iets totaal anders doen, hoor. Nee, ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan: schrijven; jou met mijn vaardigheden in communicatie en tekst helpen bij het realiseren van jouw plannen en ambities.

Het verschil is dat ik dat met meer overtuiging ga uitdragen.

Schrik dus niet als je eens wat vaker van me hoort.

Maar wees ook gerust: ik mag dan wat zakelijker gaan worden, ik blijf die zachte, toegankelijke, vrolijke, positieve en bescheiden jongen ;-)

 

Met teksten maak je het verschil

Met teksten maak je het verschil

Heel eerlijk: ik heb wel eens getwijfeld. Blijf ik de rest van mijn leven schrijven?

Intussen weet ik dat ik dat wil. Ja, ik blijf schrijven.

In voor- en tegenspoed.

Omdat ik weet en zie dat schrijven steeds belangrijker wordt!

Huh? Belangrijker? Maar we lezen toch steeds minder? We laten ons toch steeds meer leiden door beelden? Facebook, Instagram, Snapchat, enz. We lezen beelden, geen teksten. Teksten zijn te langzaam. Kosten tijd. Spaarzame tijd.

Klopt.

En dus wordt het nog belangrijker dat de teksten die je schrijft ook goed zijn. Maar dan ook echt goed. Dat je teksten to the point informeren. Dat ze tot leven komen. Dat ze verrassen, prikkelen, vermaken, enthousiast maken. Omdat ze pas dan ook worden gevonden, gelezen en gedeeld. En pas dan ook een duimpje krijgen.

Ik schrijf nu al zestien jaar.

Ik zet iedere dag een andere pet op. Ben vandaag journalist en morgen copywriter, blogger, columnist of uitgever. Dat verwarde me wel eens. Wat ben ik? Wat moet ik zijn?

Gevolg was  dat ik me vaak, te vaak, in een ondergeschikte rol duwde. Ik hing mezelf aan de laatste mem en liet ontwerpers, webbouwers, marketingmensen, enz. gewillig voor. Ik was toch ‘maar’ de schrijver.

Ik hang daar lekker, hoor, aan die achterste mem. En ik ben ook niet de persoon die meent dat hij anderen perse moet passeren. Maar ik ga er wel voor zorgen dat ze me daar vooraan beter gaan horen.

Vanaf nu.

Wetende dat teksten er toe doen. Meer dan ooit.

Wetende ook dat hier mijn hart ligt, in het schrijven. Dat ik niks beter kan ook dan dat. En dat ik daar van waarde kan zijn voor anderen. Omdat je met teksten nog echt een verschil kan maken. Meer dan ooit.

 

 

Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand

Echtpaar-stopt-met-MooiVeghelKrant

 

Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand.

Die zin las ik jaren geleden. Hij raakte me. En sindsdien probeer ik er naar te leven. Ik wil niet zomaar iets doen. Ik wil niet zomaar iemand zijn. Ik wil iets doen wat er toe doet. Voor mijn kinderen, mijn klanten, voor jou, voor iedereen.

Dat wil ik als schrijver, maar ook als uitgever.

Zoals je misschien weet, geef ik de Erpse Krant uit, een weekblad dat al sinds 1969 in Erp, Keldonk en Boerdonk verschijnt. En geloof me: dat is niet altijd even sexy, niet altijd even gemakkelijk en commercieel niet altijd even aantrekkelijk.

Hoeft ook niet.

Ik vind het tof om te doen. Echt tof.

Ik kan er mezelf zijn. En ik kan er mijn ei en creativiteit in kwijt.

Bovendien geloof ik in de Erpse Krant als medium. Niet perse als nieuwsbrenger, maar als ‘bindmiddel’.

De krant als een wekelijks rustmoment; een glimlach op de mat.

De krant als het ‘personeelsblad’ van de kernen waar hij wordt verspreid.

Daarom ook dat ik de krant niet strikt zakelijk aanvlieg, maar ook als een stuk hobby zie, een – vooruit, laten we dat platgetreden woord dan maar een keer gebruiken – passie, gefundeerd op de overtuiging dat een lokale krant zijn waarde heeft voor een gemeenschap.

En daarom ook dat ik het citaat van de collega’s van MooiVeghel zo mooi vond.

Dit weekblad is negen maanden geleden gestart, met verspreidingsgebied Veghel. Dat wil zeggen: inclusief Erp, Keldonk en Boerdonk, de drie kernen waar ook de Erpse Krant verschijnt. Negen maanden later geven de ondernemers er de brui aan. Hun motivatie: “We merken dat er in Veghel en haar kerkdorpen relatief weinig wordt geadverteerd of alleen in lokale blaadjes als de Erpse Krant.”

Aardig compliment, toch?

Want de Erpse Krant is dus wél een ‘blaadje’ waar je als ondernemer in wilt staan.

Dat streelt.

Een krant heeft alleen bestaansrecht, is mijn overtuiging, als die krant een ziel heeft. Als je er als lezer een stuk enthousiasme, persoonlijkheid en zorg in proeft. Pas dan gaat die krant leven. Pas dan wordt die krant gelezen. En pas dan ook krijgt die krant een waarde voor ondernemers.

De Erpse Krant heeft die ziel kennelijk. En heeft die waarde. Gaaf!

Als je zomaar wat doet, word je ook zomaar iemand!

Dat geldt voor iedereen en ieder initiatief. Zonder geloof en zonder drive kun je springen wat je wilt, maar kom je nooit boven het maaiveld uit.

Van lezers en ondernemers krijg ik al regelmatig mooie reacties. Leuk om ook eens uit de hoek van collega’s te horen te krijgen dat ik met de krant niet zomaar iets aan het doen ben ;-)

 

‘En dan word jij de nieuwe Simon Carmiggelt?’

‘En dan word jij de nieuwe Simon Carmiggelt?’

‘Eefje, die moet later maar gaan tekenen’, zeiden de mensen vroeger al.

En dat is precies wat Eefje, nu 25, doet: tekenen. Beroepsmatig.

Een paar maanden geleden mocht ik haar interviewen. Eefje van Geffen is een oud-dorpsgenoot, vorig jaar geslaagd aan de kunstacademie, verhuisd naar Friesland (hebben we haar intussen vergeven) en gaan ondernemen. Als beeldmaker. Een verhaal in de Erpse Krant waard. Vond ik.

En dan word jij de nieuwe Siegfried Woldhek, vroeg ik haar? Lees verder

Snuffelen voor vijf halve liters bier

Snuffelen voor vijf halve liters bier

 

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de afspraak niet in de agenda had gezet en het me pas gisteravond te binnen schoot dat Britt vandaag om 09.00 uur op de stoep zou staan.

Slecht, ik weet het.

Britt was niet de eerste die hier een korte snuffelstage kwam lopen. Drie maanden geleden draaide Lotte al een dagje met me mee. Was leuk. Ik had de dag goed voorbereid. Had een interview ingepland, een bezoek aan een bedrijf en een gesprek met de jeugdbibliothecaris, met wie ik nog eens zou brainstormen over wat we voor elkaar zouden kunnen beteken. Hoe leuk zou het zijn als ook een jongere daarin mee zou denken.

Maar nu was de agenda leeg. Lees verder

Hoera, ik ben 15!

Hoera, ik ben 15!

 

Vandaag is het 15 juni 2015. En precies de dag dat het 15 jaar geleden is dat ik naar de Kamer van Koophandel ging om te vertellen dat ik het allemaal anders ging doen. Dat ik het zelf ging doen. Als journalist en tekstschrijver.

Ik was in een jubelstemming.

Want eindelijk had ik het gevonden.

Ik had 4 jaar lang op verschillende plekken gewerkt. In verschillende functies. Maar van geen een ervan ging mijn hart sneller kloppen. Het was allemaal veel te zakelijk. Te serieus. En te gebonden vooral ook. Lees verder

Of ik dingen anders gedaan zou hebben?

jeroen_werkplaats

 

Een paar dagen geleden was ik zelf een keer het ‘slachtoffer’ van een interview: een Neerlandica in opleiding had als opdracht om iemand uit de mediawereld te interviewen. En waar haar collega-studenten het moesten doen met gesprekken met gelouterde journalisten van grote kranten, had zij het ‘voorrecht’ om mij te mogen interviewen als journalist in het algemeen en uitgever van de Erpse Krant in het bijzonder.

Leuk gesprek werd het.

Een gesprek dat over mij ging. Over mijn keuzes. En mijn ambities. Lees verder

Vandaag is het begin van de rest van mijn ‘carrière’!

Worth_writing

 

Vandaag is het begin van de rest van mijn ‘carrière’.

Zo. Het is gezegd. Eindelijk de stap gezet. Dan nu ook de rest maar vertellen.

Degene die me beter kent, weet dat ik altijd moeite heb gehad om mezelf te profileren. Ik sta sterk in mijn schoenen, ben gelukkig en zelfverzekerd, maar vond in mijn werk altijd te veel dingen te leuk om te doen.

Tenminste, dat dacht ik …

Want tegelijkertijd zat ik me hier op kantoor steeds vaker te verbijten. Ik was steeds vaker met opdrachten bezig die ik niet leuk vond. Maar dan ook echt niet leuk. Gevolg daarvan was dat ik steeds vaker moeite had om me te concentreren op mijn werk en dat ik steeds meer afleiding ging zoeken in steeds onzinniger dingen.

Intussen lukte het me niet om de vinger op de zere plek te leggen. Waar zat dan die frustratie? Wat veroorzaakte dat ellendige vluchtgedrag? En wat was het dan wel wat ik zocht in mijn werk?

En toen herinnerde ik me hoe ik destijds in dit werk ben beland. Ik reageerde min of meer spontaan op een vacature voor een freelance correspondent voor een weekblad, werd aangenomen en begon – zonder dat ik me ooit journalist of schrijver had gevoeld – te schrijven.

Geweldig vond ik dat. Het ontmoeten, het ontdekken en het delen.

Beetje bij beetje is dat aspect van mijn werk op de achtergrond komen te staan. Ik rolde steeds verder de zakelijke communicatie in en ben mijn werk als gevolg daarvan ook zakelijker gaan benaderen.

En daar precies ligt die frustratie.

Want in dat hoekje hoor ik helemaal niet thuis. Ik ben geen copywriter die in concepten denkt. Niet van harte in ieder geval. Ik ben niet geboren om zoekmachines te pleasen. Dat vind ik leuk om af en toe eens te doen (zo radicaal onzakelijk ga ik nu ook weer niet worden …), maar het mag mijn werk niet gaan overheersen.

Ik wil leven, beleven en schrijven. Punt.

Dat is de kern. Dat is wat ik wil. Daar ook ligt mijn kracht. En daar ook ga ik op inzetten. Te starten: vandaag. Met dit bericht. Recht uit het hart geschreven. In krap vijftien minuten tijd (en een half uurtje dubben of ik het wel zou plaatsen …).

Zakelijk totaal onverantwoord waarschijnlijk, maar dat past nu eenmaal het beste bij mij ;-)

Over Wouter Klootwijk en mijn wereld die groter is dan Erp

Interview_WouterKlootwijk

 

Om even het beeld te ontkrachten dat ik strikt aan Erp gebonden ben – omdat ik de Erpse Krant uitgeef denken mensen wel eens dat ik Erp voor mijn werk nooit uitkom – het volgende: gisteren was ik op De Woude. Dat ligt, voor de topografische leken onder ons, in Noord-Holland. Het is een eilandje dat enkel per pontje te bereiken is.

Ik had daar een interview met Wouter Klootwijk, bekend van zijn columns in landelijke dagbladen, maar vooral ook van tv-programma’s als Keuringsdienst van Waarde en De Wilde Keuken.

Het werd wat mij betreft een heel zinvol gesprek, dat plaatsvond in de befaamde wilde keuken, de aanleunkamer van het huis van Klootwijk waar zijn gelijknamige programma vaak zijn oorsprong heeft. Met daarin kasten die uitpuilden van de potjes en blikjes, met tafels die waren bezaaid met machines en keukengerei, met pannen in alle soorten en maten die aan het plafond waren opgehangen en met de houtkachel sinds lang weer aan; enerzijds om de ruimte te verwarmen, anderzijds om het pannetje op te stoken waarin sneden brood lagen te drogen; als input ongetwijfeld voor een nieuwe column.

Zinvol, niet perse om wat Klootwijk inhoudelijk had te vertellen – “Jullie weten meer over het onderwerp dan ik”, verontschuldigde hij zich zelfs heel bescheiden – als wel omdat het me heel erg intrigeert wat hij doet: hij schrijft columns en maakt televisie. Strikt over onderwerpen die hem fascineren; die heel dicht bij hem staan. Met maar één doel: een stukje onwetendheid bij de mensen weghalen.

Dat doet hij niet belerend. Niet als een schoolmeester die het allemaal beter weet dan zijn leerlingen, maar als iemand die onderzoekt, observeert, constateert en zijn bevindingen vervolgens op een heel luchtige, maar overtuigende manier voor het voetlicht weet te brengen; via media die hem daarvoor het podium geven.

Een blogger avant garde zouden we hem kunnen noemen. Heel puur allemaal. Niet vies van het commercieel gedachtegoed, maar tegelijkertijd ook onafhankelijk daarvan.

Het gesprek, ondanks dat het zo afgebakend was tot het onderwerp waarvoor ik kwam, heeft mij een bevestiging gegeven van wat ik leuk vind aan mijn werk als journalist en tekstschrijver, waar mijn ambities liggen, maar ook waar mijn verbeterpunten en leerdoelen liggen.

Maar goed, dat is allemaal even voor mezelf en voor de langere termijn.

Waar het me nu even om ging; de reden dat ik dit bericht heb geplaatst: ik heb even duidelijk kunnen maken dat mijn wereld dus echt groter is dan Erp ;-)