De laatste tijd was ik op zoek naar mijn focus. Wat wil ik eigenlijk worden als ik later groot ben?

Ik vroeg het me af.

En intussen werkte ik gestaag door.

Ik schreef webteksten. Voor kleine zelfstandigen en grote bedrijven. Installateurs, software ontwikkelaars, techneuten, ontwerpers, enz. Mensen met ambities, maar zonder de pen om die daadkrachtig op internet over te brengen.

Ik schreef columns. Iedere week. Nou ja, bijna iedere week. Korte verhalen, die een poging doen tot vermaak.

Deed veel interviews. Voor magazines en kranten. En sprak daartoe met ondernemers, wereldreizigers en mensen van de straat. Om hun verhaal te vertalen naar een artikel.

Ik gaf een krant uit, die iedere week verschijnt.

Ik zat aan tafel bij ondernemers om mee te denken over hun communicatie en pr, waar ik vervolgens zelf ook mee invulling aan gaf. Heb zelfs eigenhandig een brochure en een paar websites ontworpen en  gebouwd.

Ik had schik in wat ik deed. In al wat ik deed. En dat heb ik nog steeds. In al wat ik doe.

Maar intussen zocht ik in vrijwel elk vrij moment naar die focus. Omdat ik nu eenmaal aanleg tot dromen en prakkiseren heb. Omdat je nu eenmaal een focus moest hebben, vond ik. En omdat ik mensen een op een in een minuut tijd wilde uitleggen wat ik nu eigenlijk deed. Als jeroen.

Ik zocht focus. Maar kon hem niet vinden.

Om gek van te worden.

Deze week heb ik de knoop doorgehakt: geen focus voor mij. Ik schrijf. Verhalen, artikelen, columns, webteksten … de hele santenkraam aan teksten. Ik ‘doe’ communicatie. Ik ‘doe’ pr. Ik geef een krant uit. En ik ga werk maken van de ideeën die nog op de plank liggen.

Alles wat op mijn pad komt. Alles waar ik zin in heb.  En voor iedereen met wie het klikt.

Niet als zelfbenoemd expert. Zonder focus. Maar gewoon als jeroen.

Marketingtechnisch waarschijnlijk volledig onverantwoord … maar het voelt geweldig!

Share this:

Kwam deze promotiefilm van een Engels bureau deze week tegen. Hij is al weer een jaar oud, maar ik had hem nog nooit gezien. De film geeft heel krachtig de kern van ons vak weer: dat je door de juiste woorden te gebruiken tot een veel beter resultaat kunt komen.

Share this:

Ik heb een paar hectische weken achter de rug, waarbij ik het hele land heb doorkruist. Ik ben een paar dagen in de IJsselmeerpolder geweest, in Noord-Holland, in de Achterhoek en in de provincie Zeeland. Overal om interviews af te nemen.

Voor het derde jaar op rij heb ik namelijk mee mogen werken aan de totstandkoming van het Uien Magazine, het jaarlijkse magazine van De Groot en Slot, wereldmarktleider in het ontwikkelen en produceren van uienzaad.

Even voor degenen die dat nog niet wisten: Nederland heeft een internationale reputatie op het gebied van uien. We zijn zelfs – na India – de grootste exporteur ter wereld: vorig jaar vertrok meer dan 1,2 miljard kilo uien naar het buitenland.

Verrast dat u? Dan wist u zeker ook niet dat Nederland een van de weinige plekken ter wereld is met het ideale klimaat voor de ui om zich te ontwikkelen tot een huidvast en goed bewaarbaar gewas?

Dat er daarom ook juist in ons land ontzettend veel ontwikkelingen plaatsvinden in het verduurzamen van de teelt, in het bewerken van de grond, het bewaren van de gewassen, enz.

En wat dacht u van de nabijheid van grote havens, die ons tot handelsland bij uitstek maken. Een status waar ook de uiensector bij is gebaat.

Mooie weken geweest, waarin ik weer kennis heb mogen maken met de innovatiekracht en dadendrang van de agrarische sector. Wat te denken van een sorteerder die uien kan selecteren op basis van inwendige eigenschappen, zoals de hardheid van een ui. In februari gaat de machine draaien. Een wereldprimeur!

Of de teler die 2.200 vierkante meter zonnepanelen op het dak van de schuur heeft laten leggen en daarmee voor 50% in zijn eigen energiebehoeften voorziet.

Pittige weken soms ook. Waarin ik de diepte inging op het gebied van mechanisatie. En inderdaad: dat was af en toe met de oren klapperen en ‘domme vragen’ stellen. Maar vooral ook: boeiend en leerzaam.

Het uitwerken van de interviews en het redigeren van aangeleverde teksten zitten er bijna op. De laatste puntjes op de i nog. Of liever gezegd: op de ui.

Share this:

Als ik een mooi magazine of krachtige brochure in handen krijg, ga ik direct op zoek naar het colofon. Wie heeft dat moois ontworpen? Van wiens hand komen die teksten? Ben ik altijd benieuwd naar.

Ik dacht altijd dat dit een stukje beroepsdeformatie zou zijn. Oprechte interesse gemengd met – als het werk echt gaaf was – een vleugje jaloezie. Toch ben ik niet de enige die zich dit eigen heeft gemaakt. Zo blijkt.

Verschillende keren ben ik de afgelopen weken aangesproken op een brochure van Koen Siebers Tuinprojecten. Gewoon op straat. Door mensen die niet in de reclame werken. Verre van dat zelfs.

Freelance art director Twan van Hoof had mij ingeschakeld om de teksten te schrijven en was zo attent om mijn naam te vermelden, vlak naast die van hem.

In heel kleine letters, maar groot genoeg dus om op te vallen.

En – afgaande op wat voor mij de aanleiding is om het colofon te bekijken – een bevestiging dat de teksten ook echt goed waren ;-)

Share this:

… maar zullen we toch maar ruilen?

Van ruilen komt huilen, zo luidt het gezegde.

Daar was ik het dus pertinent niet mee eens. Geweldig toch als je kunt ruilen. Als je iets voor elkaar kunt betekenen zonder dat daar gelijk een waarde aan wordt gekoppeld. Zonder dat daar direct een prijskaartje aan hangt. Het hoeft toch niet altijd om geld te draaien. Om het uurtje factuurtje. We kunnen toch ook iets voor elkaar betekenen, gewoon omdat het kan. Omdat we het willen. Of omdat we daar allebei bij gebaat zijn.

Van ruilen komt huilen? Onzin. Ik had sowieso heel andere ervaringen met ruilen. Positieve ervaringen.

Zo trof ik eerder dit jaar tijdens een Open Coffee een ondernemerscoach. We raakten aan de praat. Over wat we beroepsmatig deden. Ik vertelde haar al snel mijn twijfels. Dat mijn hoofd af en toe spookte van de ideeën. En dat ik daar geen rust in kon scheppen. Geen keuzes in kon maken. En haar dus ook niet goed uit kon leggen wat ik nu precies deed.

Daarna deed zij wél de ideale elevator pitch: heel kort en heel pakkend het verhaal van haar bedrijf. Al had ook zij – bekende ze – haar twijfels. Ze stoeide namelijk al maanden met haar website. Hoewel ze precies wist wat ze deed en wat ze wilde bereiken, kreeg ze dat maar niet krachtig op papier gezet.

En op het moment dat zij was uitgesproken, trokken we gelijktijdig dezelfde conclusie: zij kon mij helpen, ik haar. En zo geschiedde. Zij hielp mij met het beantwoorden van de vragen waar ik mee rondliep, ik schreef de teksten voor haar website.

Super. Allebei blij. Zonder dat er een factuur aan te pas kwam.

Geruild. En niemand die huilde. Zie je wel.

Tot deze week.

Ik heb twee dochters, een van vijf en een van drie jaar oud. Twee meiden die aan tafel ieder hun eigen plek hebben, alleen maar om te voorkomen dat het elke dag een gevecht wordt wie naast wie gaat zitten.

Maar jongste gaf na drie jaar aan wel eens van plaats te willen wisselen. En ja, dat wilde ze definitief. Niet meer naast papa, maar naast mama. Ja, ook morgen. En ook dan. En ook dan. Goed, vertelden we, met instemming uiteraard van oudste, dan wordt dit jouw nieuwe vaste plek.

Zeker weten? Zeker weten.

Geruild. Maar vanavond al zat ieder weer gewoon op zijn eigen plek aan de soep. Want inderdaad: van ruilen was huilen gekomen.

Dus ehm … zullen we ruilen? Ik schrijf jouw teksten, jij betaalt mijn factuur?

Share this: