juni
Van ruilen komt huilen …
… maar zullen we toch maar ruilen?
Van ruilen komt huilen, zo luidt het gezegde.
Daar was ik het dus pertinent niet mee eens. Geweldig toch als je kunt ruilen. Als je iets voor elkaar kunt betekenen zonder dat daar gelijk een waarde aan wordt gekoppeld. Zonder dat daar direct een prijskaartje aan hangt. Het hoeft toch niet altijd om geld te draaien. Om het uurtje factuurtje. We kunnen toch ook iets voor elkaar betekenen, gewoon omdat het kan. Omdat we het willen. Of omdat we daar allebei bij gebaat zijn.
Van ruilen komt huilen? Onzin. Ik had sowieso heel andere ervaringen met ruilen. Positieve ervaringen.
Zo trof ik eerder dit jaar tijdens een Open Coffee een ondernemerscoach. We raakten aan de praat. Over wat we beroepsmatig deden. Ik vertelde haar al snel mijn twijfels. Dat mijn hoofd af en toe spookte van de ideeën. En dat ik daar geen rust in kon scheppen. Geen keuzes in kon maken. En haar dus ook niet goed uit kon leggen wat ik nu precies deed.
Daarna deed zij wél de ideale elevator pitch: heel kort en heel pakkend het verhaal van haar bedrijf. Al had ook zij – bekende ze – haar twijfels. Ze stoeide namelijk al maanden met haar website. Hoewel ze precies wist wat ze deed en wat ze wilde bereiken, kreeg ze dat maar niet krachtig op papier gezet.
En op het moment dat zij was uitgesproken, trokken we gelijktijdig dezelfde conclusie: zij kon mij helpen, ik haar. En zo geschiedde. Zij hielp mij met het beantwoorden van de vragen waar ik mee rondliep, ik schreef de teksten voor haar website.
Super. Allebei blij. Zonder dat er een factuur aan te pas kwam.
Geruild. En niemand die huilde. Zie je wel.
Tot deze week.
Ik heb twee dochters, een van vijf en een van drie jaar oud. Twee meiden die aan tafel ieder hun eigen plek hebben, alleen maar om te voorkomen dat het elke dag een gevecht wordt wie naast wie gaat zitten.
Maar jongste gaf na drie jaar aan wel eens van plaats te willen wisselen. En ja, dat wilde ze definitief. Niet meer naast papa, maar naast mama. Ja, ook morgen. En ook dan. En ook dan. Goed, vertelden we, met instemming uiteraard van oudste, dan wordt dit jouw nieuwe vaste plek.
Zeker weten? Zeker weten.
Geruild. Maar vanavond al zat ieder weer gewoon op zijn eigen plek aan de soep. Want inderdaad: van ruilen was huilen gekomen.
Dus ehm … zullen we ruilen? Ik schrijf jouw teksten, jij betaalt mijn factuur?
Inderdaad kan het leven ook wel eens ruilen zijn, zonder alles daaromheen. Zo begon het vroeger met kippen en eieren, vlees en groenten.. dus waarom deze tijd dan niet? Alleen nu op een modernere manier ;-) Prachtige samenwerking zeg ik.