Jeroen Vissers

dorpsjournalist, trouwambtenaar en schrijver die al meer dan 20 jaar op het punt staat om door te breken

Zonder prompts toch in de Telegraaf

‘Goh, nou heb ik de Telegraaf gehaald,’ zeg ik zaterdagavond, op een feestje.

‘Waar heb je die gehaald?’

Zo’n vrienden heb ik. Niet vragen: oh, wat leuk, hoezo? Nee, direct de draak ermee steken als ik dan toch eens keer wat te ‘zwetsen’ heb. Mooi. Ik houd daar van. Beide beentjes op de grond.

Maar ik stond dus in de krant. In De Telegraaf. Afgelopen zaterdag. Eerder die week belde de journalist me. Ze was bezig een paginagroot artikel te schrijven over het hernieuwen van je geloftes. Een bekend stel had dit kennelijk gedaan, zij was er in gedoken, was aan het uitpluizen of dit misschien een trend was, en wilde voor haar verhaal ook wat input vanuit een trouwambtenaar hebben. Ze had gegoogeld en was bij mij uitgekomen.

Uiteindelijk kom ik redelijk uitgebreid aan het woord in het verhaal.

‘Daar moet je iets mee doen hè, op je socials’, tipte iemand me.

Ben je gek. Ik doe zelden iets op mijn socials. En dan zou ik ineens gaan delen dat ik ben geïnterviewd en in de krant van wakker Nederland sta. Er worden dagelijks duizenden mensen geïnterviewd. Zo bijzonder is dat niet.

Nee. Dat heb ik nergens gedeeld.

Want het leukst vind ik niet dát ik in de Telegraaf sta, het leukst vind ik dat die journalist mij heeft gevonden.

Want ooit heb ik mijn site van die van trouwambtenaar zelf gebouwd, ik heb de teksten zelf geschreven, uiteraard, en ik heb het plan opgepakt om daar regelmatig verhalen te delen. Zoals ik dat hier ook doe. Niet met de intentie om gevonden te worden, maar om de bezoekers die hier dan komen even te vermaken of informeren. Luchtige verhalen. Persoonlijke verhalen. Gewoon, omdat ik het leuk vind om te schrijven. En, oké oké, omdat ik vurig geloof dat echte verhalen meer impact hebben dan doortrapte prietpraat.

Er is geen specialist in zoekmachinemarketing, SEO of SEA aan te pas gekomen. Technisch zal hij aan de achterkant echt wel ergens rammelen. En uit oogpunt van sales of marketing is hij verre van gelikt. Er staat bijvoorbeeld geen reactieformulier op. Dat is dom, lees je dan wel eens, want je moet bezoekers op elk moment de kans geven om contact met jou op te nemen, maar ik kreeg dat vervloekte formulier niet werkend met mijn gmail-account. Prima, dan geen formulier.

Maar: de site doet het goed. Steeds beter. Ik word gevonden. Door bruidsparen, door mensen die trouwambtenaar willen worden en vragen hebben en ook dus door de journalist van De Telegraaf. Die vullen geen formulier in, maar bellen me of mailen me.

De site scoort.

En dat vind ik mooi. Dat echte verhalen er nog steeds toe doen in een tijd waarin veel roeptoeters zich vooral menen te kunnen onderscheiden in het goed kunnen opstellen van prompts.

Maar: ook zonder prompts – of misschien wel juist zonder prompts – kun je dus nog steeds zomaar de Telegraaf halen. En nou ja, het is dan wel geen Erpse Krant, maar het blijft natuurlijk ook gewoon mooi.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *