‘Kun jij zorgen dat ik originele placemats heb?’

Trof ik toch zondag onverwacht de uitbater van Señor PP.

Een tijdje terug had hij me gebeld. Zijn placemats waren bijna op. Je weet wel, de papieren onderleggers waarop meestal een paar nuttige teksten, het menu of wat reclame staat. Die vaak dus vooral praktisch zijn.

Eerder al had ik de teksten voor zijn website mogen schrijven. Daar had hij zulke leuke reacties op gekregen dat hij me nu vroeg of ik ook eens naar zijn placemat wilde kijken. Kon ik daar iets mee?

Het mocht anders. Het mocht frisser. Het mocht met humor.

Nou ja, maak me maar gek, hoor. Dit zijn de leukste klusjes. Toch? Want het is heel gemakkelijk om keurige, burgerlijk verantwoorde teksten te maken. Dat kan iedere tekstschrijver. Maar veel leuker is om lekker buiten de lijntjes te kleuren. Om origineel te zijn.

Afijn. Ik schrijf zijn teksten.

Mailt hij me terug: ‘Gaaf. Echt gaaf. Maar … ik weet nog niet of ik het aandurf!’

Zondag sprak ik hem dus weer.

“Wat heb je nu met je placemats gedaan”, vraag ik hem.

“Ik heb ze laten drukken.”

“Toch! En?”

“VET! Als ik door het restaurant loop, zie ik mensen glimlachen bij het lezen van de placemat. En hoor ik mensen serieus tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden. Eerlijk waar: ZO vet!!!”

Het kan dus gewoon, hè. Je kunt mensen met teksten in beweging krijgen. Als je maar durft! En volgens mij is dat nergens zo belangrijk als in de horeca, waar alles draait om beleving. Geweldig toch als mensen al direct de eerste minuten een goed gevoel hebben. Met iets simpels als een placemat. En dan moet de avond nog beginnen!

Of ik de placemats nu hier laat zien?

Nee, wat dacht jij? Zeker niet na de ervaring met mijn personeelsadvertentie ;-)

Maar sowieso: ga maar eens eten bij Señor PP in Uden. Een aanrader wat mij betreft. En echt niet alleen vanwege de placemats ;-)

 

 

 

Mag je een timmerman zonder snor zomaar stelen?

Vandaag ben ik boos geworden.

En als je me kent: ik word niet snel boos.

Wat is er aan de hand?

Afgelopen maand heb ik een personeelsadvertentie voor TIMBOR mogen maken. Wat er gebeurde nadat de advertentie online was geplaatst, was buiten alle proporties. De advertentie werd massaal geliket en gedeeld en kreeg ON-GE-KEND veel complimenten en duimpjes. Op LinkedIn, Facebook en Twitter.

Echt bizar.

Waarom dan zo boos?

Gisteren ontdekte ik dat een ander bedrijf de tekst uit de advertentie buiten mijn medeweten om had gestolen en op gruwelijke wijze had verkracht om zelf personeel te werven.

Eerst voelde ik me nog enigszins gevleid.

Ze kopiëren je. Dat is een compliment. Toch?

Daarna dacht ik: ja, maar wacht eens even. Zit ik daar te zweten om origineel te zijn, gaat een ander er met het idee en de duimpjes voor zijn originele insteek vandoor. Dat klopt niet, toch?

En mag dat eigenlijk zomaar?

Nee. Niet dus. Op tekst zit auteursrecht. Ook als die tekst wordt aangepast? Ja, ook als die tekst wordt aangepast.

En dus heb ik het bedrijf gesommeerd de advertentie te verwijderen en mij schadeloos te stellen. Is dat laatste niet wat overdreven, dacht ik nog wel?

Maar nee. Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer gekwetst ik me voelde. Met het ongevraagd gebruiken en verminken van mijn teksten, wordt mijn naam en creativiteit te grabbel gegooid. Want misschien rijzen er wel twijfels: zou Jeroen dat idee soms hebben gejat toen hij de advertentie maakte …?

Twijfels bij mijn opdrachtgever; bij TIMBOR dus. Twijfels bij mensen die de advertentie hebben gezien. En twijfels bij potentieel nieuwe klanten. In het ergste geval loop ik er misschien juist wel opdrachten door mis …

En dus een claim. Een meer dan terechte claim.

Want jij pikt iets van mij. En dat pik ik niet.

Om te voorkomen dat ik nog eens boos moet worden (wat ik helemaal niet wil) en als bescheiden bijdrage aan een wereld met meer fatsoen en respect voor creativiteit, plaatste ik deze op LinkedIn:

 

 

 

‘Jij bent 11. Jij wordt geacht om gek te doen.’

‘Hoe was dat nou om trouwambtenaar te zijn’, kreeg ik de afgelopen weken verschillende keren de vraag.

‘Ik weet het niet’, zei ik dan met een gezicht vol twijfels. En even voor de duidelijkheid: dan trek ik de linkerhoek van mijn mond omhoog en knijp op hetzelfde moment mijn linkeroog dicht. Doe maar eens. Ziet er heel twijfelachtig uit.

Dat even tussendoor.

‘Voelde zo raar’, zei ik. Lees verder

Mijn eerste huwelijk als zelfstandig trouwambtenaar

Mijn eerste huwelijk als zelfstandig trouwambtenaar

Ik zit de hele week al in een flow. Ik zing. Ik fluit. Ik dans. De hele dag.

I think I wanna marry you …

Reden: afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste huwelijk als zelfstandig trouwambtenaar mogen sluiten. Dat was zo gaaf. Zo ongelofelijk mooi.

En dat je die eerste keer als ambtenaar je zus mag trouwen, maakt het natuurlijk wel extra bijzonder. Lees verder

‘Is dat niet lastig, trimmen met twee benen in het gips?’

Hij had me zien trimmen, zei de bakker vorige week met opvallend harde stem, terwijl hij de hendel naar beneden duwde om nog een brood te snijden.

Daarna viel hij heel even stil om een keer in zijn zaak rond te kijken.

Ja, het was druk in zijn broodwinkel, zag hij tevreden. En ja, hij had intussen de aandacht van de andere klanten, die hem verwachtingsvol aankeken, benieuwd naar de grap die inmiddels al in de lucht hing. Lees verder

Column: naar de middelbare

Column: naar de middelbare

Als de dag van gisteren.

Dat ze op de commode lag. De beentjes stijf omhoog, haaks op haar rug. Een houding die ze de eerste weken na haar geboorte spontaan aannam, omdat ze, toen ze nog geen nul was, zo lang in een stuit had gelegen. En ik die haar verschoonde. Glimlachend. Trots. Oelepoeleke doend. En koeliekoeliekoelie roepend.

En zie haar nu. Ruim elf jaar later. Zondag nam ze een korte aanloop, zette zich af op de trampoline en maakte een bijna perfecte dubbele salto.

Als de dag van gisteren.

Lees verder

Topjob: tekstschrijver in de AgroFood

Topjob: tekstschrijver in de AgroFood

De afgelopen dagen ben ik als tekstschrijver bezig geweest met een wel erg leuke klus. In de AgroFood: het interviewen van lectoren die aan de HAS zijn verbonden. Ging allemaal telefonisch. Want moest snel, snel, snel. Strak tegen de deadline aan.

Maar wat een inspirerende interviews.

Met bevlogen mensen, die via het onderwijs bijdragen aan een van de pittigste uitdagingen waar we als wereld voor staan: het voeden van de wereldbevolking. En dan met oog voor gezondheid en met respect voor de aarde. Lees verder