‘De lesbie is naar de buren.’

Dat klinkt als een gecodeerd bericht dat uit een krakkemikkig transistorradiootje de ether is ingestuurd. Een bericht op Radio Oranje. Tijdens WOII vanuit Londen naar verwachtingsvol Nederland gestuurd. Op een zolderkamertje beluisterd. Met de ramen geblindeerd.

‘De lesbie is naar de buren. Ik herhaal: de lesbie is naar de buren.’

Blikken die elkaar wisselen. Vluchtig. Blikken van bevestiging. En van onuitgesproken hoop. De laatste stand van zaken is bekend. Of misschien zelfs wel de concrete opdracht aan de strijders in het verzet. De radio wordt snel weer verborgen.

Vandaag is het jongste die binnen komt gerend. In lichte paniek. Roepend: ‘De lesbie is naar de buren’.

En ik kan niet anders dan glimlachen. Ik ken namelijk de code.

Oudste noemde vroeger het lesbisch stelletje dat in de buurt woonde steevast frisbee. Vrouwen die van vrouwen houden, dat waren in haar wereld frisbees. Punt. En hoe vaak we haar ook hebben proberen uit te leggen dat de buren lesbies waren en dat die platte schijf tussen haar buitenspeelgoed haar frisbee was, ze volhardde.

Jongste is net zo volhardend als oudste. Maar dan precies andersom …

Share this:

Wat een vertrek als voetballer al niet los kan maken. Afgelopen zondag speelde ik mijn laatste wedstrijd op zondag. Vanmorgen werd ik gebeld door Maarten Smeets, sportverslaggever van Nu.nl. Dit resulteerde in onderstaand interview. (Als je op de afbeelding klikt, kun je het hele interview gemakkelijker lezen.)

Share this:

Het aantal aanslagen in een eerste kwartaal lag nog nooit zo hoog als dit jaar. Dat blijkt uit eigen onderzoek, waarbij moet worden aangetekend dat ik alleen de afgelopen dertien jaar in ogenschouw heb genomen.

Ik wijt het aan het weer.

Ik ben namelijk een ontzettende koukleum. Zit hier nu met een dik vest aan, terwijl de temperatuur op kantoor toch gewoon twintig plus is. Drink dagelijks liters koffie, thee en warme chocolademelk. En vlei me regelmatig neer op het door de vloerverwarming verwarmde tapijt.

Op die manier kom ik de dag wel door.

Alleen die handen, hè. Verschrikkelijk. Die blijven maar koud, stram en stroef. Twee koude klauwen.

De enige remedie is om ze het rompslomp te laten tikken op het toetsenbord. Zorgen dat ze continu in beweging blijven. En wat dat betreft bof ik dat het de voorbije maanden druk is geweest.

Zo druk dus dat mijn handen nooit eerder in een eerste kwartaal zoveel aanslagen hebben gemaakt dan dit jaar.

Share this:

Vandaag kreeg ik een mailtje binnen. ‘Ik word altijd weer blij als ik de teksten op je website lees …’, schreef de afzender.

Dat mailtje deed me goed.

Ik heb de afgelopen jaren al honderdzevenentachtig verschillende versies teksten op mijn website geplaatst. Het was nooit goed naar mijn idee. Nee, dat moet ik anders zeggen: het was nooit perfect. Het kon altijd beter.

De ene keer neigde ik meer naar het persoonlijke. Het luchtige. Het zwierige zelfs. De andere keer neigde ik naar het zakelijke. Dan wilde ik op bepaalde zoekwoorden worden gevonden. Dan wilde ik prikkels inbouwen om daadwerkelijk contact met mij op te nemen.

Ik weet nu hoe het voelt om schilder te zijn. Die heeft doorgaans ook geen zin om zijn eigen huis te schilderen. Dat geeft te veel druk. Het idee dat iedere streek met de kwast perfect moet zijn. Dat is ‘killing’.

De huidige teksten staan op het moment van schrijven al weer ruim een half jaar op de site. Dat is een nieuw persoonlijk record ;-)

Maar belangrijker dan dat record vind ik de bevestiging dat ik mensen dus daadwerkelijk blij kan maken met wat ik doe. Want is dat niet waar het in het leven om draait?

En is dat ook niet de hele essentie van het schrijven van ongeacht welke tekst? Mensen blij maken. En enthousiast.

Zo enthousiast zelfs dat ze de moeite nemen om een mailtje te sturen. En mij daar op hun beurt weer blij mee te maken!

Share this:

Vandaag is de dag van de kleine schrijver, las ik. Dat zette me aan het denken.

Want er zijn alleen in ons land al naar schatting een ‘kleine’ miljoen kleine schrijvers. Bijna een miljoen mensen die keihard werken om met het hoofd boven het maaiveld uit te komen. Ooit. Die ervan dromen om te worden opgemerkt en te worden gelezen. Ooit.

Een kleine miljoen mensen die vaak avond aan avond produceren en schaven. In hun eigen kleine wereld. Vol ideeën. Vol overtuiging. Maar vol twijfels en onzekerheden tegelijkertijd ook.

10 December is in 2010 uitgeroepen tot de dag dat we even bij de kleine schrijvers stilstaan. Uit respect voor hun passie. Voor hun prestaties, die vaak weliswaar onopgemerkt blijven, maar daardoor niet altijd minder groots zijn of minder waarde hebben.

Uit respect ook voor hun wilskracht. Voor het feit dat ze dromen hebben en die durven najagen.

Ook ik betuig vandaag mijn respect, maar verkeer daarnaast in een jubelstemming. Een gepast gevoel kan ik in alle bescheidenheid maar niet onderdrukken. Ik realiseer me vandaag, op deze speciale dag, dat ik een voorbeeld ben voor bijna een miljoen Nederlanders. Want met mijn 1.97 meter schoon aan de haak ben ik wat een miljoen mensen maar wat graag zouden willen zijn: misschien wel de grootste schrijver van Nederland …

Share this: