De laatste tijd was ik op zoek naar mijn focus. Wat wil ik eigenlijk worden als ik later groot ben?

Ik vroeg het me af.

En intussen werkte ik gestaag door.

Ik schreef webteksten. Voor kleine zelfstandigen en grote bedrijven. Installateurs, software ontwikkelaars, techneuten, ontwerpers, enz. Mensen met ambities, maar zonder de pen om die daadkrachtig op internet over te brengen.

Ik schreef columns. Iedere week. Nou ja, bijna iedere week. Korte verhalen, die een poging doen tot vermaak.

Deed veel interviews. Voor magazines en kranten. En sprak daartoe met ondernemers, wereldreizigers en mensen van de straat. Om hun verhaal te vertalen naar een artikel.

Ik gaf een krant uit, die iedere week verschijnt.

Ik zat aan tafel bij ondernemers om mee te denken over hun communicatie en pr, waar ik vervolgens zelf ook mee invulling aan gaf. Heb zelfs eigenhandig een brochure en een paar websites ontworpen en  gebouwd.

Ik had schik in wat ik deed. In al wat ik deed. En dat heb ik nog steeds. In al wat ik doe.

Maar intussen zocht ik in vrijwel elk vrij moment naar die focus. Omdat ik nu eenmaal aanleg tot dromen en prakkiseren heb. Omdat je nu eenmaal een focus moest hebben, vond ik. En omdat ik mensen een op een in een minuut tijd wilde uitleggen wat ik nu eigenlijk deed. Als jeroen.

Ik zocht focus. Maar kon hem niet vinden.

Om gek van te worden.

Deze week heb ik de knoop doorgehakt: geen focus voor mij. Ik schrijf. Verhalen, artikelen, columns, webteksten … de hele santenkraam aan teksten. Ik ‘doe’ communicatie. Ik ‘doe’ pr. Ik geef een krant uit. En ik ga werk maken van de ideeën die nog op de plank liggen.

Alles wat op mijn pad komt. Alles waar ik zin in heb.  En voor iedereen met wie het klikt.

Niet als zelfbenoemd expert. Zonder focus. Maar gewoon als jeroen.

Marketingtechnisch waarschijnlijk volledig onverantwoord … maar het voelt geweldig!

Share this:

Het jaar 2011 was een goed jaar. Ik heb veel opdrachten gehad. Mijn doelen gehaald. Maar het jaar zit erop. Poppetje gezien, kastje dicht. Tijd om vooruit te kijken. Wat gaat 2012 brengen?

Iets anders. Daar was ik al langer over uit. Veel langer.

Ik schrijf namelijk veel. En heb in het schrijven aardig mijn eigen stijl ontwikkeld. En mijn eigen klanten gevonden.

Ik miste alleen iets. Ik kon mijn ei niet kwijt. Tenminste, niet heel het ei. Ik zat niet aan mijn plafond. Een heel stuk er vanaf zelfs. En dat ging me steeds meer benauwen.

Voor 2012 ga ik daarom de uitdaging aan. Ik blijf schrijven. Omdat ik dat graag doe. En omdat het in de loop der jaren een kracht van me is geworden. Maar ik ga het schrijven, voor mezelf althans, meer betekenis geven.

Ik stap dieper de bedrijfscommunicatie in. Ga eerder bij ondernemers aan tafel zitten. Om mee te denken hoe zij hun doelen en doelgroepen kunnen bereiken.

Tekst nog slechts als onderdeel van een groter geheel. Van het concept. Het idee. Van de communicatie, die ik zelf mee invulling ga geven.

Een nieuw jaar. Nieuwe doelen. Laat 2012 maar komen. Ik zeg: gas erop.

Share this:

Ik wil een mailing versturen, vertelde hij me. Ik ben een half jaar geleden gestart als ondernemer, maar het loopt nog niet over met de klanten. Ik begin hem nu zachtjesaan toch wel te knijpen. Er moet iets gebeuren.

Of ik die mailing wilde schrijven?

Een afspraak werd gemaakt. Koffie gedronken. Hij deed zijn verhaal. Ruim twee uur aan een stuk. Een bevlogen man. Die vol ideeën zat.  Maar … niet over hoe hij zijn verhaal overtuigend aan de markt kon vertellen.

Lees verder »

Share this:

Kijk, wij brengen veel tijd door op kantoor. Collega Dré en ik. Dat is het lot van de schrijver en zijn aangever. Hard werken. In een relatief kleine ruimte, afgeschermd van de buitenwereld.

Dan is het zaak om te voorkomen dat je gaat navelstaren. Dat je te veel in je eigen wereldje gaat leven. En je eigen waarheid als uniforme waarheid gaat zien.

Daarom trekken wij er bijvoorbeeld nagenoeg iedere middag op uit. De straat op. De natuur in.

Niet alleen om een frisse neus te halen. Maar ook om anderen te ontmoeten. Andersoortigen. Andersdenkenden.

Dat inspireert. Levert nieuwe ideeën op. Nieuwe contacten. Nieuwe klanten mogelijk ook. En in ieder geval: voer voor tekst.

Iedere dag. In de baas zijn tijd. Meestal een half uur. Ooit drie kwartier.

Even eruit. Om jezelf te laten inspireren door de omgeving en degenen die je daar in ontmoet:

Share this:

… hoe kom ik er vanaf?

Opstarten? Pfoe. Het valt me zwaar. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee ik drie weken terug mijn toetsenbord er van langs gaf zijn verdwenen. De vingers zijn stroef. De duim bijvoorbeeld blijft telkens hangen op de spatiebalk.

In Word verschijnen continu rode cirkeltjes in beeld.

En het ergste: de woorden komen niet meer automatisch opborrelen. Het spontane is er af. Denken en schrijven gaat niet meer synchroon. De creativiteit is weg.

Achtergebleven op de camping? Weggespoeld in zee? Verbrand in het Nederlandse waterzonnetje? Ik weet het niet.

Iemand haar misschien gevonden? Ik ben in week 30 en 31 in Oostkapelle geweest, op camping De Pekelinge. Graag reactie. De eerlijke vinder wacht een leuke beloning.

Share this: