Vandaag is de dag van de kleine schrijver, las ik. Dat zette me aan het denken.

Want er zijn alleen in ons land al naar schatting een ‘kleine’ miljoen kleine schrijvers. Bijna een miljoen mensen die keihard werken om met het hoofd boven het maaiveld uit te komen. Ooit. Die ervan dromen om te worden opgemerkt en te worden gelezen. Ooit.

Een kleine miljoen mensen die vaak avond aan avond produceren en schaven. In hun eigen kleine wereld. Vol ideeën. Vol overtuiging. Maar vol twijfels en onzekerheden tegelijkertijd ook.

10 December is in 2010 uitgeroepen tot de dag dat we even bij de kleine schrijvers stilstaan. Uit respect voor hun passie. Voor hun prestaties, die vaak weliswaar onopgemerkt blijven, maar daardoor niet altijd minder groots zijn of minder waarde hebben.

Uit respect ook voor hun wilskracht. Voor het feit dat ze dromen hebben en die durven najagen.

Ook ik betuig vandaag mijn respect, maar verkeer daarnaast in een jubelstemming. Een gepast gevoel kan ik in alle bescheidenheid maar niet onderdrukken. Ik realiseer me vandaag, op deze speciale dag, dat ik een voorbeeld ben voor bijna een miljoen Nederlanders. Want met mijn 1.97 meter schoon aan de haak ben ik wat een miljoen mensen maar wat graag zouden willen zijn: misschien wel de grootste schrijver van Nederland …

Share this:

De nachtmerrie deze dagen voor iedere jongen en iedere man: een surprise bedenken voor schoonmoeder. Een cadeau voor een tientje. Met een gedicht erbij. Ga er maar aan staan. Je wilt indruk maken, laten merken dat je gevoel voor stijl en humor hebt, maar zonder dat het er allemaal te dik bovenop ligt. Niet te geforceerd.

Welnu, gefeliciteerd. Je hebt je ultieme cadeau: een boek dat iedere schoonmoeder een glimlach op het gezicht brengt; dat haar terug doet denken aan de tijd dat haar dochter nog  een kleine meid was. Een cadeau mét gedicht bovendien, waarin je de loftrompet over je schoonmoeder blaast, maar op een subtiele manier. Met de klasse die jou zo typeert …

Lieve [naam schoonmoeder]

Sinterklaas is nooit in het huwelijk getreden
En dat heeft eigenlijk maar een echte reden.
Die wil ik je hier best onthullen
Als je belooft – want ik ken jou – om dat niet verder te …

Aan aandacht van de vrouwtjes had ik in ieder geval nooit gebrek
Eerlijk waar: die Spaanse senoritas, ik maakte ze hartstikke gek.
Een verleidelijke lach en een achteloze knipoog en het was al raak
Ja, gniffel gniffel, in zijn jonge jaren kwam Klaas Vaak.

Veel concurrentie had ik trouwens ook niet
Want zeg nou zelf, wie zou jij kiezen: Sint of Piet?
Ik weliswaar in een jurk en met een lange baard en zo
Maar die Pieten, stel je voor, droegen ook in bed hun maillot.

Van een vaste relatie is het nooit gekomen
Dat lag niet aan het meisje van mijn dromen.
Haar heb ik in Spanje meerdere malen ontmoet
Maar nooit zat het helemaal goed.

Want de ware reden dat ik niet heb toegehapt
En nooit in het huwelijksbootje ben gestapt
Is dat ik van al die vrouwen weliswaar intens kon genieten
Maar dat zij een moeder hadden die ik wel kon ….

Helaas, er zijn maar weinig mannen die echt boffen
En het met hun schoonmoeder hebben getroffen
Een van hen, inderdaad: jouw schoonzoon, stuurde mij een mail
Of ik jou wilde verrassen, heel origineel.

Daarom, mede op zijn verzoek,
dit prachtige geschenk: een boek.
Door de grootste schrijver van Nederland geschreven
En uit liefde en respect aan jou gegeven.

Lees het met een lach
En laat af en toe weten dat je je schoonzoon graag mag.
Want als hij niet met je dochter was gaan daten
Had zij nu hier bij mij op schoot gezeten.

De Sint.

Zo … en nu als de wiedeweerga die surprise voor je schoonmoeder bestellen!

Share this:

Zondag heb ik de Sint even aan zijn tabberd getrokken. Als ondernemers onder elkaar. Ik heb namelijk nog een partijtje boeken liggen waar ik graag van af wil en ik wist dat de goedheiligman over de inkopen gaat. Zeker nu het in Spanje economisch allemaal wat tegenzit en ook hij met zijn bedrijf op de centjes moet letten, laat hij dat liever niet over aan zijn Pieten. Voor je het weet sta je niet langer zwart, maar rood.

Misschien nog even ter verduidelijk: eerder dit jaar kwam mijn boek ‘Kleine dingen’ uit, in een oplage van 500 exemplaren. Dat is aardig wat voor een lokaal initiatief. Weet ik. Dat vond ik destijds ook, maar omdat ik het boek in eigen beheer uitgaf, was deze oplage zo ongeveer de minimale oplage.

Intussen ben ik er bijna vierhonderd kwijt. En ik moet zeggen: daar ben ik echt heel trots op. Ik heb het boek uitgegeven zonder veel pretenties. Vond het altijd ontzettend leuk als mensen reageerden op mijn schrijfsels in deze krant. En was stiekem benieuwd of iemand anders dan ons pa en ma het boek ook echt zouden gaan kopen.

Nou, dat bleek dus. Het boek verkocht. En nog gaver dan dat gegeven alleen waren de spontane en hartverwarmende reacties die ik kreeg op het uitgeven van het boek. Ook van mensen die me niet kenden, die het boek via via hadden gekregen en het toch met een lach op de mond hadden gelezen, zo lieten ze naderhand soms weten. Project geslaagd. Meer dan geslaagd.

Maar ja, ik zit wel nog met een paar doosjes boeken.

En toen zag ik zondag Sinterklaas. Verhip, dacht ik, die beste man komt overal in ons land. In elk huis. En hoeveel huizen staan er wel niet in Nederland? Zo’n zeventien miljoen inwoners. Zijn dat tien miljoen huizen? Dan hoeft ie maar in 0,001% van de huizen mijn boekje in de schoen te stoppen. Hoe weinig moeite is dat?

Ook de Sint zag mijn voorstel wel zitten. Want inderdaad, de kinderen hadden allemaal wel een verlanglijstje, maar hun ouders meestal niet. Kon hij zelf wat gaan bedenken. Alsof hij niet al genoeg aan zijn hoofd had. En dan die surprises. Ellende. Koop nog maar iets bijzonders voor weinig geld. En daar kwam ik ineens met een boek bij hem aanzetten vol luchtige, herkenbare verhalen waarin zijn doelgroep, het klein grut, de hoofdrol speelt.

Een buitenkansje, zag ik hem likkebaardend denken. Maar, zo hield hij me voor, honderd boeken. Dan moet je er wel een leuk prijsje maken.

Prima, dacht ik. En dus heb ik hem een messcherpe offerte gemaakt: een tientje per boek per schoorsteen; twee op een avond voor 17,50 euro. Het lijkt me dat hij die aanbieding niet laat liggen …

Share this:

Hij wilde wel een boek van me hebben, mailde hij me. Peter Bijvelds, directeur van FC Den Bosch. Tuurlijk, Peter – of had ik meneer Bijvelds moeten antwoorden – dat mag, mailde ik hem terug.

Dat was gisteren.

Daarna ging het malen in  mijn hoofd. Peter Bijvelds. Ik had de man pas één keer eerder gezien. Een paar weken geleden gaf hij een presentatie aan een groep sponsors. Gedreven vent. Goed verhaal. En die man wil nu mijn boek Kleine Dingen persoonlijk bij mij thuis op komen halen.

Daar moest iets meer achter zitten. Dat kon niet anders.

Zijn club, waar hij sinds anderhalf jaar voorzitter van is, presteert op het moment niet goed. Bungelt aan de onderkant van de middenmoot van de Jupiler League. Wist Peter van mijn kwaliteiten op het veld? Dat ik een solide verdediger ben, met aanvallende impulsen?

Iemand misschien die ze juist nu nodig hebben. Nu het wat slechter gaat. Een ervaren vent achterin, net over zijn top weliswaar, maar wel nog iemand die met zijn jongensachtige uitstraling maar rijke ervaring de broodnodige rust kan brengen op het veld; en de jongens mee op sleeptouw kan nemen. Een leider, met korte ei … Was het dat?

Het zou een mooi slot aan mijn carrière zijn.

Of onderschatte ik nu de kwaliteiten van de Bossche selectie? En overschatte ik die van mij?

Maar wat dan? Wat zat er achter?

Hij wil een boek hebben, schreef hij, maar maakte intussen wel duidelijk dat hij er graag een kop koffie bij wilde drinken. Gewoon om eens bij te buurten.

Bijbuurten? Hij kende me niet eens. Tenminste, niet persoonlijk.

Zou hij op overnamepad zijn? De krant van me over willen nemen? Ook een optie. Een heel reële optie. De krant draait goed. Tenminste, redelijk goed. En had hij vroeger niet communicatie gestudeerd, las ik ergens op internet.

Het zou niet verkeerd zijn. De man heeft een succesvolle carrière bij HOBIJ achter de rug. Zit ongetwijfeld goed in de slappe was. En al die grote jongens willen maar wat graag een krant hebben. Voor de prestige. Het aanzien.

Maar ja, dan moet ik wel zorgen dat ik ook lekker binnenloop. Zo’n kans moet ik niet aan me voorbij laten gaan. Zou ik mijn boekhouder al eens vast laten voorrekenen wat ik zou kunnen vragen?

Want een boek …

Duh. Peter Bijvelds. Die man leest geen boeken. Altijd bezig. Maatschappelijk actief bovendien. Een echtgenoot. Een vader. Waar moet hij de tijd vandaan halen?

Nee, dit zou wel eens een heel mooie dag kunnen worden. Wat zou ik met het geld gaan doen? Iets nieuws starten? Een verre vakantie? Nee, nee, een nieuwe motor. Echt een gave motor nu, dat in ieder geval.

Een overname, dat moest het zijn. Spannend.

Of kwam hij me benaderen voor een mooie functie binnen zijn cluppie of zijn voormalige bedrijf? Was ook nog een optie. En was ook goed. Want ook dan ben ik spekkoper. Hij wil mij hebben. En ik hoef niet perse weg hier. Hmm.

Vanmiddag was hij hier. Stipt vier minuten over drie.

Gezellig. Echt gezellig. Zonder koffie. Met water. We hebben het over van alles gehad. Over onszelf. Over waar onze passie ligt. Over onze ambities. Over wie we willen zijn. En wat we willen betekenen. Heel kort maar over voebal.

Een gesprek in filosofische sferen werd het bijna. Met continu in mijn achterhoofd de gedachte: wat zou hij nu werkelijk van me willen? Wanneer onderbreekt hij dit gesprek en zegt hij: ‘Jeroen, ik moet je nog iets vragen. Want waar ik eigenlijk voor kwam …”

Om kwart over vier stond hij op. Hij moest maar weer eens gaan. Het was gezellig, zei hij. We hadden goed gebuurt. Waarna hij zijn portemonnee trok: “Wat kostte dat boek ook alweer?”

Share this:

Het viel me vandaag pas op.

Vlak voordat mijn boek uitkwam, belde Peter van Erp van het Brabants Dagblad me op voor een interview. Werd een leuk gesprek. Ook omdat ik Peter al jaren ken. Leuke vent. Een geschikte Peer, zogezegd …

Ook een fotograaf kwam op bezoek. En ik zag hem rondkijken in mijn kantoor. Ik zag hem zoeken. Jeroen op de foto zetten. Zonder dat er al een boek is. Hmm. Daar wordt geen lezer gelukkig van.

En toen diende Dré zich aan.

Mooi, zei de fotograaf. Zetten we Jeroen op de achtergrond aan zijn werkplek en laten we Dré op de voorgrond op het bureau springen.

Iedereen blij.

Twee dagen later stond het artikel in de krant. Goed stuk. Leuk ook dat Peter zijn eigen mening er doorheen vlocht: “De stukjes van De Vis, zoals hij op de redactie een aantal jaren geleden is gedoopt, zorgen over het algemeen voor een vrolijk accent op de dag.’

Maar dan die foto. Of liever gezegd: dat foto-onderschrift: ‘Jeroen Vissers en Dré (voorgrond), één van de vaste figuranten in zijn columns.’

Dat ene woordje in die zin. Dat woord dat tussen haakjes is geplaatst: voorgrond.

Om de lezer maar vooral duidelijk te maken wie van de twee de schrijver is en wie de hond …

Share this: